We reden opgelucht Marokko in. Door alle commotie bij de douane was het bijna onwerkelijk om echt in Marokko te zijn.
Vanuit de haven van Tanger namen we de tolweg richting Casablanca.
We moesten tanken en Euro's wisselen voor Dirhams. Bij het eerste de beste pompstation stopten we. De pompbediende kwam ons toegesneld en we zeiden snel welke brandstof er in de auto getankt moest worden: "Diesel, full".
"Kunnen wij hier ook geld wisselen?".  "Natuurlijk zei de pompbediende. Ik (Marloes) wilde al richting de shop lopen om daar te wisselen. "Non non, u kunt gewoon bij mij wisselen" riep de pompbediende mij na. De Euro's en Dirhams werden uitgeteld op de pomp.
Ondertussen probeerde een Marokkaanse jongen de nieuwste Samsung Galaxy S 6 aan Twan te slijten.

We reden over de tolweg naar Moulay Bousselham waar zich volgens de campinggids een 3 sterren camping zou bevinden. Daar waren we aan toe! Even ontspannen, baantjes trekken n het koele zwembad en de auto op ons gemak repareren.
Onderweg zagen we het Marokkaanse landschap zich ontvouwen: weidse vlakten, akkers, boeren die werkten met karren en met ezels.
De weg naar de camping leek meer op een achterbuurt dan op de rustieke badplaats waar wij zo op hoopten na ruim 3000 km gas geven. Via het gravelpad draaiden we door de verroeste hekken de camping op.  Het zo aantrekkelijk geadverteerde zwembad was ternauwernood zichtbaar achter het hoge onkruid. Maar, niet getreurd: we waren er en we waren moe.
"Zoek maar een plaatsje uit hoor" zei de eigenaar. Tja dat begrepen we, er was helemaal niemand!
De zo mooi aangeprezen toiletruimte bleken een donker hok waar de stront van het afgelopen zomerseizoen nog op de muren zat. Daarnaast prijkte een bord met:  "Is er iets niet naar uw zin? Laat dit dan aan de directie weten"... mmm....
Te moe om door te rijden sloegen wij ons kamp op. Twan repareerde de auto en ik kookte een potje en alles was goed :-).