Omdat de dierenartsverklaring van de hond (Boomer) volgens de Marokkaanse douane maar maximaal 3 dagen oud mocht zijn moesten wij uiterlijk zaterdag de 17e over varen van Algeciras in Spanje naar Tanger Med, Marokko. In alle vroegte stonden wij op de dag van vertrek met Boomer bij de dierenarts. Een snelle check up, stempels, verklaringen en de nodige euro's verder stonden wij weer buiten. We konden eindelijk weg. 

Opgetogen begonnen we aan de reis. Tot na Lyon een indringend ratelend en scheurend geluid onder de auto onze vrolijke stemming om deed slaan in ongerustheid. Bij 3 graden boven 0 zaten we samen op de stoep op een Frans industrieterrein het rechter achterwiel te demonteren. Remklauw los, as eruit, lagers gecheckt.  Alles was goed, maar dat was eigenlijk nog verontrustender. 

Verkleumd van de kou liepen we naar een busje waar men verse pizza's maakte. Jean-Pierre de eigenaar van Pizza Strada draaide zich om. Door de sterkte van zijn bril leken zijn ogen net zo groot als de pizza's die hij serveerde. "Mademoiselle, als u het zo koud heeft dan mag u uw handen wel even in de oven warmen" lachte hij hardop. Met een groots gebaar deed hij de deur van zijn oven open en keek ons lachend aan.  We bestelden 2 pizza's. Jeab-Pierre vroeg "zijn jullie met die 4x4?","waar gaan jullie heen? ".  "Marokko" zei ik... waarop Jean-Pierres ogen nog groter werden. Ineens ontpopte hij zich in een ware Liam Neeson uit zowel Taken deel 1 als deel 2 en 3. "Als u ontvoerd wordt mademoiselle, beloof mij dan dat u uw telefoon op stil zet en de gps aan zet"."Neemt u vooral foto's van alles wat u ziet want dan kunnen uw familie en vrienden u komen redden".  Als jullie op dit blog dus ineens vreemde schimmige foto's zien dan hopen wij dus vurig dat jullie ons komen redden. 

Na de pizza reden we verder en nog geen minuut later bevestigde het ratelende scheurende geluid onder de auto  ons vermoeden dat het probleem nog niet was opgelost. 

Stapvoets vervolgden wij onze weg naar een schimmige parkeerplaats alias camperplaats waar we besloten te overnachten. Het kwik was inmiddels gedaald naar het vriespunt dus er zat niets anders op dan de daktent open te klappen en te slapen in onze kleding. 

De volgende ochtend na een slapeloze ijskoude nacht demonteerden we weer het achterwiel en bekeken we alle onderdelen grondig (d.w.z. dat deed Twan, Marloes scheen bij met de zaklamp).

Twan reed een paar rondjes en stak zijn duim omhoog. We konden verder. Maar, na de eerste bocht begon het scheurende ratelende geluid weer. Teleurgesteld parkeerden we de auto weer en demonteerden het andere achterwiel. Hier zagen we wel wat schade, maar niet wat de enorme herrie kon veroorzaken. Na een reparatie reden we weer hoopvol weg. Helaas na nog geen kilometer werden we uit de droom geholpen door het scheurende ratelende geluid. Op een modderige parkeerplaats  demonteerden we in de stromende regen het rechter voorwiel en vond Twan het euvel: een kapotte bus. Na de spoedreparatie keken we voldaan naar de auto en brak de zon door. 

En, omdat we het vooral positief moeten bekijken ben ik (Marloes) toch blij dat ik veel geleerd heb in die paar uren: zo weet ik nu wat een combinatietang is en dat ik de auto in P moet zetten als Twan eronder ligt om de krik weg te halen. 

Opgelucht vervolgden wij onze weg naar Tarragona en de volgende dag naar Algeciras.