Als je iemand zegt dat je met een 4x4 auto dwars door Marokko gaat dan krijg je echt de meest uiteenlopende reacties van 'gaaf'!' en 'dat wil ik ook!' tot gekrab achter oren en moeilijke blikken. En de leukste was van Twan's cardiologe: 'dus jij hebt na je beroerte zo'n auto gebouwd?', 'ga jij dan eens met mijn man praten dat hij dat ook gewoon kan naast zijn werk!'.

Maar....waarom gaan wij nu eigenlijk?
Nou.... op nummer 1 staan natuurlijk de uren en de enorme inspanning die Twan geleverd heeft in het bouwen van de auto. Op nummer 2 staat het avontuur, het ontdekken van nieuwe mooie plekken en het opdoen van reiservaringen. Op nummer 3 staan de fotografie en het schrijven van reisverhalen.

De afgelopen maanden is er heel wat voorbereiding in de reis gaan zitten.
Van de aanschaf van de meest uiteenlopende auto-onderdelen (waar Marloes nog nooit van had gehoord, maar wel moest bestellen), de inrichting en uitrusting van de auto tot de organisatie van de reis zelf. Twan heeft uren, avonden achter internet gezeten voor alle onderdelen en weekenden en avonden gebouwd. We kwamen soms doordeweeks 's nachts thuis na het ophalen van onderdelen want als Marloes een Belgische autosloper moest bellen en uitleggen wat Twan nodig had dan was het antwoord vaak 'allez Madame weet u wat.... komt u vanavond maar ns efkes langs met uw man dan kunnen wij zeker en vast het onderdeel vinden dat hij nodig heeft'.

We zouden de reis eigenlijk maken met een reisorganisatie,... maar toen bleek dat wij van de 12 benodigde deelnemers de enige 2 'gekken' waren die zich hadden aangemeld besloten we in no time dus maar zelf te gaan (schrikmomentje voor de familie :-)). En als we dan toch gaan .... tja dan nemen de hond ook maar mee.

In de weken voor vertrek was het een enorme organisatie om alles rond te krijgen: de auto afmaken (incl. nieuwe banden en veren met dank aan Mieke Tijsterman), camera's klaarmaken, kaarten bestellen, routes uitzetten, 'proefkamperen', veerboot boeken, papieren en dierenartsverklaringen voor de hond regelen, kisten met eten inpakken (rijst, pasta, gedroogde aardappelpuree en hamburgers die voor eeuwig goed blijven), sneldrogende kleding inpakken etc.etc. etc.
En toen ineens was het 14 Oktober 2015: de dag van vertrek!