DE SOUKS VAN MARRAKECH

Toen wij dachten dat de snelwegen in Marokko druk waren, toen waren wij nog niet in Marrakech geweest. Het verkeer is een grote wirwar van gele oude taxi's, auto's, busjes, ezels, handkarren en brommers. Onder luid getoeter proberen ze allemaal voorrang af te dwingen. De enige plek waar ze rustig rijden is bij de politiecontrole aan de ingang van de stad.
Gelukkig hadden wij een taxi genomen zodat we niet zelf de stad in hoefden te rijden.

In Marrakech waanden wij ons in het sprookje van 1001 nacht.
Op Jemna El Fna plein stonden slangenbezweerders, mannen met aapjes die kunstjes uitvoeren, gesluierde henna tatoeëerders en rijen eettentjes.

In de souks van Marrakech kan je echt verdwalen. We hebben uren door de smalle steegjes gezworven waar we bij elk winkeltje verkopers ons binnen probeerde te halen om hun leren tassen, kruiden, houtsnijwerk, kippen, eten, schoenen, argan olie, valken, uilen en schorpioenen te kopen.
Er wordt niets verkocht zonder een fikse onderhandeling.
En ben je echt de weg kwijt dan is er altijd een 'gids' die je tegen een vergoeding terug wil brengen naar het Jemna el Fna plein.

De taxi naar de stad was geregeld door de campinghouder, maar de taxi terug moesten wij zelf  regelen. Dat was geen probleem want toen wij het Jema el Fna plein afliepen vielen wij in een fuik van taxichauffeurs die ons allemaal wel terug wilden brengen naar de camping.  Ook hier volgde een onderhandeling waarbij de prijs van 300 naar 100 Dirham (€10) daalde.  We liepen naar de Mercedes van de taxichauffeur met wie wij de onderhandeling hadden gevoerd. Maar, toen kreeg de groep  taxichauffeurs ruzie wie nu  de eerste in de rij was en wie ons weg mocht brengen  Na veel geschreeuw en omhoog geheven handen werd een oude gedeukte kleine Dacia met 400.000 km op de teller voorgereden. "It's a good car sir. It is only mechanic". :-)

Het Jemna el Fna plein is overdag al indrukwekkend, maar 's avonds komt het plein echt tot leven.
Er staan rijen met kramen met eten waar marktlui je naar binnen proberen te trekken om vooral bij hen te eten. Elke kraam heeft een grote tafel waarop alle etenswaren uiteen gestald staan, van fruit en groenten tot gegaarde schapenkoppen.  De marktlui schreeuwen je toe met 'Cas Spijkers, Cas Spijkers, Herman den Blijker'.  En vergeet vooral hun kraam niet te beoordelen op tripadvisor.

We namen plaats in een van de kraampjes en bestelden een mix van Marokkaanse gerechten. In no time kwamen uit de achtergelegen steegjes 'obers' aanrennen. Ze droegen ieder een stapel schaaltjes met Marokkaanse lekkernijen. Onze tafel stond in een mum van tijd vol met heerlijk eten.
Naast ons zat een stel uit het oosten van Nederland. De man deed zijn uiterste best om duidelijk te maken dat hij echt maar 1 couscous had besteld. Met een rood aangelopen hoofd herhaalde hij steeds 'no I only ordered 1 couscous'. Maar de Marokkaanse 'ober' zette met een uitgestreken gezicht 2 schaaltjes couscous op zijn tafel en rekening.
Marrakesh ten voeten uit :-).

Wat voor ons als een relaxt verblijf startte was voor onze Boomer een zwarte dag uit zijn hondenleventje. Nadat hij lekker had mee gegeten in het restaurant van de camping moest onze kleine vriend mee de ladder op om lekker te gaan slapen in de daktent.
Hoe het gebeurd is weten we nog niet, maar onze vriend gleed uit Marloes' armen en viel van halverwege de ladder omlaag en landde met zijn pootje op een kei onder de auto. We hebben hem nog nooit zo hard horen gillen en piepen en hij zakte door zijn rechter achterpootje heen.
Piepend en huilend lag hij op het bed in de daktent. Na zijn pootje gevoeld te hebben bleek het gelukkig niet gebroken. Onze vriend heeft zijn pootje waarschijnlijk gekneusd.

We hebben een dag rust gehouden zodat onze vriend wat kon bijkomen. De komende weken zal hij hinkend zijn vakantie vervolgen.

Vanuit Moulay Bousselham reden we richting Marrakesh. Ook hier weer een kakofonie van verkeer: nieuwe auto's, ezelkarren, busjes waarin koeien werden vervoerd, verkeerscontroles door politieagenten in witte pakken met glimmende epauletten. We keken onze ogen uit!
Vlak voor Casablanca stopten we om te tanken en om een hamburger te eten. 100% halal welteverstaan!

Op de lege grote parkeerplaats van het tankstation dirigeerde een man met een geel hesje ons op een plek naast een Duitse camper. Hij lachte zijn 2 bruine tanden bloot en rammelde met de dirhams die hij in zijn hand hield opdat wij maar snapten dat hij een fooi wilde. We gaven hem een paar Dirham en hij wees ons op het vieze uitgedroogde grasveld waar we Boomer even konden laten plassen.

Weer onderweg richting Marrakesh zagen we een zwarte lucht opdoemen. De snelweg leidde ons naar de zwarte lucht toe en niet veel later konden de ruitenwissers de stortvloed aan regen amper bijhouden. Fijn, een tyfoon..... We zagen draaikolken ontstaan in de wolken boven ons hoofd en toen was het ineens droog en windstil. Wat we aanzagen voor het einde van de storm bleek het oog van de storm te zijn: het windstille gedeelte in het midden. Niet veel later rukte de wind weer aan onze auto en reden we stapvoets door terwijl de regen neer bleef slaan.

Bij Marrakesh klaarde het gelukkig weer wat op en reden we naar de camping: Le Relais de Marrakesh. En ja nu wel eindelijk dat beloofde zwembad, een biertje en een wijntje.

We reden opgelucht Marokko in. Door alle commotie bij de douane was het bijna onwerkelijk om echt in Marokko te zijn.
Vanuit de haven van Tanger namen we de tolweg richting Casablanca.
We moesten tanken en Euro's wisselen voor Dirhams. Bij het eerste de beste pompstation stopten we. De pompbediende kwam ons toegesneld en we zeiden snel welke brandstof er in de auto getankt moest worden: "Diesel, full".
"Kunnen wij hier ook geld wisselen?".  "Natuurlijk zei de pompbediende. Ik (Marloes) wilde al richting de shop lopen om daar te wisselen. "Non non, u kunt gewoon bij mij wisselen" riep de pompbediende mij na. De Euro's en Dirhams werden uitgeteld op de pomp.
Ondertussen probeerde een Marokkaanse jongen de nieuwste Samsung Galaxy S 6 aan Twan te slijten.

We reden over de tolweg naar Moulay Bousselham waar zich volgens de campinggids een 3 sterren camping zou bevinden. Daar waren we aan toe! Even ontspannen, baantjes trekken n het koele zwembad en de auto op ons gemak repareren.
Onderweg zagen we het Marokkaanse landschap zich ontvouwen: weidse vlakten, akkers, boeren die werkten met karren en met ezels.
De weg naar de camping leek meer op een achterbuurt dan op de rustieke badplaats waar wij zo op hoopten na ruim 3000 km gas geven. Via het gravelpad draaiden we door de verroeste hekken de camping op.  Het zo aantrekkelijk geadverteerde zwembad was ternauwernood zichtbaar achter het hoge onkruid. Maar, niet getreurd: we waren er en we waren moe.
"Zoek maar een plaatsje uit hoor" zei de eigenaar. Tja dat begrepen we, er was helemaal niemand!
De zo mooi aangeprezen toiletruimte bleken een donker hok waar de stront van het afgelopen zomerseizoen nog op de muren zat. Daarnaast prijkte een bord met:  "Is er iets niet naar uw zin? Laat dit dan aan de directie weten"... mmm....
Te moe om door te rijden sloegen wij ons kamp op. Twan repareerde de auto en ik kookte een potje en alles was goed :-).

Vertrouwen op een noodreparatie terwijl je de zandduinen van Erg Chegaga wil bedwingen geeft geen lekker gerust gevoel. Wij hebben in Algeciras op het laatste moment alle benodigde onderdelen aangeschaft om de auto in Marokko echt te kunnen repareren.
Omdat het verzamelen van alle onderdelen (te) veel tijd kostte reden wij op het allerlaatste moment de haven van Algeciras binnen. Met spoed werden wij door de toegesnelde havenautoriteiten gedirigeerd naar de boot waar we achter in de rij aan mochten sluiten voor de paspoortcontrole.

.


De Marokkaanse politie wachtte ons op bij het verlaten van de boot. Met een vieze blik gericht op Boomer controleerden ze onze paspoorten. Even dachten we dat we klaar waren en echt konden beginnen met de reis. Maar, dat viel vies tegen toen we naar de Marokkaanse douane moesten.
Onze auto moest via een D16TER formulier tijdelijk ingevoerd worden in Marokko.
We zagen lange rijen Marokkaanse busjes waarvan de gehele lading bagage uiteen gestald lag op het natte asfalt. Een Marokkaanse douanebeambte in een oranje hesje wees ons met een indringende blik onze plek waar wij in de auto moesten wachten op wat komen ging.
Na een half uur wachten verscheen een andere douanebeambte die ons vroeg het formulier in te vullen. "Is dit jullie eerste keer in Marokko?".  "Ja" zeiden we en we keken elkaar vragend aan. Gewapend met het formulier en de paspoorten moesten wij uit de auto en per direct naar de politie. In de stromende regen stonden wij te wachten bij het politiebureau. De auto was inmiddels geheel aan ons zicht onttrokken en we hadden geen idee wat er gaande was.  5 minuten en een wolkbreuk verder gebaarde een andere douanebeambte dat wij terug moesten komen want niemand wist waar de politieagent was. Toen de agent eindelijk per Dacia werd aangevoerd bleek de controle uit het invoeren van Twan's naam en het kenteken van de auto in de computer.
Maar nee, we mochten nog niet door. Een dikke douanebeambte in een lichtblauw pak sprak ons aan. Door zijn brede pokdalige gezicht en dikke lippen leek hij nog het meeste op een pad. "U wacht hier!" zei hij op dwingende toon. Hij nam Twan's paspoort af en liep er mee weg.
Weer wachtten wij geduldig af. We zagen de pad naar een computer lopen en we bedachten inmiddels hoe we de auto het snelst weer uit en in konden pakken als de pad daarom zou vragen.
De pad kwam naar ons toe lopen en maakte met zijn rechterhand het gebaar van een pistool. "Zweren jullie dat jullie echt geen pistolen bij jullie hebben?".  We keken elkaar verbluft aan. "Nee...dat hebben we niet".  De pad krulde zijn dikke lippen op tot een lach en zei "Allez", we mochten weg...

Omdat de dierenartsverklaring van de hond (Boomer) volgens de Marokkaanse douane maar maximaal 3 dagen oud mocht zijn moesten wij uiterlijk zaterdag de 17e over varen van Algeciras in Spanje naar Tanger Med, Marokko. In alle vroegte stonden wij op de dag van vertrek met Boomer bij de dierenarts. Een snelle check up, stempels, verklaringen en de nodige euro's verder stonden wij weer buiten. We konden eindelijk weg. 

Opgetogen begonnen we aan de reis. Tot na Lyon een indringend ratelend en scheurend geluid onder de auto onze vrolijke stemming om deed slaan in ongerustheid. Bij 3 graden boven 0 zaten we samen op de stoep op een Frans industrieterrein het rechter achterwiel te demonteren. Remklauw los, as eruit, lagers gecheckt.  Alles was goed, maar dat was eigenlijk nog verontrustender. 

Verkleumd van de kou liepen we naar een busje waar men verse pizza's maakte. Jean-Pierre de eigenaar van Pizza Strada draaide zich om. Door de sterkte van zijn bril leken zijn ogen net zo groot als de pizza's die hij serveerde. "Mademoiselle, als u het zo koud heeft dan mag u uw handen wel even in de oven warmen" lachte hij hardop. Met een groots gebaar deed hij de deur van zijn oven open en keek ons lachend aan.  We bestelden 2 pizza's. Jeab-Pierre vroeg "zijn jullie met die 4x4?","waar gaan jullie heen? ".  "Marokko" zei ik... waarop Jean-Pierres ogen nog groter werden. Ineens ontpopte hij zich in een ware Liam Neeson uit zowel Taken deel 1 als deel 2 en 3. "Als u ontvoerd wordt mademoiselle, beloof mij dan dat u uw telefoon op stil zet en de gps aan zet"."Neemt u vooral foto's van alles wat u ziet want dan kunnen uw familie en vrienden u komen redden".  Als jullie op dit blog dus ineens vreemde schimmige foto's zien dan hopen wij dus vurig dat jullie ons komen redden. 

Na de pizza reden we verder en nog geen minuut later bevestigde het ratelende scheurende geluid onder de auto  ons vermoeden dat het probleem nog niet was opgelost. 

Stapvoets vervolgden wij onze weg naar een schimmige parkeerplaats alias camperplaats waar we besloten te overnachten. Het kwik was inmiddels gedaald naar het vriespunt dus er zat niets anders op dan de daktent open te klappen en te slapen in onze kleding. 

De volgende ochtend na een slapeloze ijskoude nacht demonteerden we weer het achterwiel en bekeken we alle onderdelen grondig (d.w.z. dat deed Twan, Marloes scheen bij met de zaklamp).

Twan reed een paar rondjes en stak zijn duim omhoog. We konden verder. Maar, na de eerste bocht begon het scheurende ratelende geluid weer. Teleurgesteld parkeerden we de auto weer en demonteerden het andere achterwiel. Hier zagen we wel wat schade, maar niet wat de enorme herrie kon veroorzaken. Na een reparatie reden we weer hoopvol weg. Helaas na nog geen kilometer werden we uit de droom geholpen door het scheurende ratelende geluid. Op een modderige parkeerplaats  demonteerden we in de stromende regen het rechter voorwiel en vond Twan het euvel: een kapotte bus. Na de spoedreparatie keken we voldaan naar de auto en brak de zon door. 

En, omdat we het vooral positief moeten bekijken ben ik (Marloes) toch blij dat ik veel geleerd heb in die paar uren: zo weet ik nu wat een combinatietang is en dat ik de auto in P moet zetten als Twan eronder ligt om de krik weg te halen. 

Opgelucht vervolgden wij onze weg naar Tarragona en de volgende dag naar Algeciras. 

Als je iemand zegt dat je met een 4x4 auto dwars door Marokko gaat dan krijg je echt de meest uiteenlopende reacties van 'gaaf'!' en 'dat wil ik ook!' tot gekrab achter oren en moeilijke blikken. En de leukste was van Twan's cardiologe: 'dus jij hebt na je beroerte zo'n auto gebouwd?', 'ga jij dan eens met mijn man praten dat hij dat ook gewoon kan naast zijn werk!'.

Maar....waarom gaan wij nu eigenlijk?
Nou.... op nummer 1 staan natuurlijk de uren en de enorme inspanning die Twan geleverd heeft in het bouwen van de auto. Op nummer 2 staat het avontuur, het ontdekken van nieuwe mooie plekken en het opdoen van reiservaringen. Op nummer 3 staan de fotografie en het schrijven van reisverhalen.

De afgelopen maanden is er heel wat voorbereiding in de reis gaan zitten.
Van de aanschaf van de meest uiteenlopende auto-onderdelen (waar Marloes nog nooit van had gehoord, maar wel moest bestellen), de inrichting en uitrusting van de auto tot de organisatie van de reis zelf. Twan heeft uren, avonden achter internet gezeten voor alle onderdelen en weekenden en avonden gebouwd. We kwamen soms doordeweeks 's nachts thuis na het ophalen van onderdelen want als Marloes een Belgische autosloper moest bellen en uitleggen wat Twan nodig had dan was het antwoord vaak 'allez Madame weet u wat.... komt u vanavond maar ns efkes langs met uw man dan kunnen wij zeker en vast het onderdeel vinden dat hij nodig heeft'.

We zouden de reis eigenlijk maken met een reisorganisatie,... maar toen bleek dat wij van de 12 benodigde deelnemers de enige 2 'gekken' waren die zich hadden aangemeld besloten we in no time dus maar zelf te gaan (schrikmomentje voor de familie :-)). En als we dan toch gaan .... tja dan nemen de hond ook maar mee.

In de weken voor vertrek was het een enorme organisatie om alles rond te krijgen: de auto afmaken (incl. nieuwe banden en veren met dank aan Mieke Tijsterman), camera's klaarmaken, kaarten bestellen, routes uitzetten, 'proefkamperen', veerboot boeken, papieren en dierenartsverklaringen voor de hond regelen, kisten met eten inpakken (rijst, pasta, gedroogde aardappelpuree en hamburgers die voor eeuwig goed blijven), sneldrogende kleding inpakken etc.etc. etc.
En toen ineens was het 14 Oktober 2015: de dag van vertrek!