Nog moe van de vorige dag reden we pas om half 12 weg uit
Tingerhir. We konden naar de Cascades d'Ouzoud (de watervallen van Ouzoud) via
het noorden, maar dat zijn op de kaart onverharde wegen. 'What's the problem?'
zou je zeggen? Maar, we waren het na al dat gespeel in het zand en op de bergwegen
eigenlijk eventjes zat en wilden even relaxed richting de volgende bestemming.
Wij kozen er dus voor om via de grote weg richting Ouarzazate
te rijden en dan omhoog naar het noorden.
We moesten daarvoor wel de bergkam tussen Ouarzazate en Demnate
doorkruisen. Officieel heet de weg de (geasfalteerde) R307, geen probleem dus.
Officieus is dit een grotendeels onverhard pad van ruim 100km haarspeldbochten
met bergtoppen tot ruim 2200
meter ...... maar daar kom je pas achter als het te laat is.
De weg duurde lang en het donker viel voordat we in de eerste grote stad (Demnate) aankwamen. Eindelijk bewoonde wereld: de auto even voltanken en de
laatste 50km door over de onverlichte wegen richting Ouzoud. Vlak voor Ouzoud
werden we bij een politiecontrole gemaand om te stoppen. Normaliter mogen wij
als toeristen zo doorrijden,maar in het donker is dat toch anders.
De politieagent deed de deur open en scheen de auto binnen
met zijn zaklamp. Hij keek verbaasd in het rond, hij verwachtte het stuur aan
de andere kant en hij verwachtte al helemaal geen hond op de plek waar normaal
gesproken de bestuurder zit. 'Gaat u naar Ouzoud? Dan bent u op de goede weg.
Goede reis!'. Hij sloeg snel de deur
dicht. We reden verder over de onverlichte wegen en door het drukke Marokkaanse
verkeer.
We draaiden in Ouzoud
Camping Zebra op. Dit was een camping van Nederlandse eigenaren (Paul en
Renate) die zelf een paar jaar in hun Toyota Hilux (compleet met zebra strepen)
door Afrika zijn getrokken om vervolgens hun thuisbasis te maken van een
camping in Marokko. We hadden in de auto
al stiekem gehoopt op Heineken, Hazes en frikadellen op de camping. Maar, we
wisten ook wel dat die kans heel klein zou zijn. Wat we wel troffen was een
warm gezellig restaurant in Marokkaanse stijl, goed eten en de warmte van een open haard. We waren doodop door de (zoals Paul het noemde) beruchte weg R307. Heerlijk opgewarmd door het haardvuur kropen
we de daktent in.
We besloten even 2 dagen op deze 'Nederlandse' plek uit te
rusten en het duurde niet lang of meer Nederlandse reizigers meldden zich. Ondanks
het gemis van Heineken, Hazes en
frikadellen bracht dit gezelschap wel een paar gezellige avonden aan de
stamtafel voor het haardvuur. Snel vlogen de sterke verhalen over de gereden
offroadroutes, over ontmoetingen met wilde dieren in Afrika en de nodige
technische kennis van de diverse auto's en buggy's heen en weer over de
stamtafel. Er werd hard gelachen onder het genot van koffie en fris want ook hier was geen alcohol beschikbaar, maar dat mocht de pret niet drukken.
Over een paar dingen was iedereen het roerend eens:
1.Het prachtige Marokkaanse
landschap en de enorme zooi die de bevolking ervan maakt door enorme hoeveelheden
plastic langs de weg te dumpen. 'Als ze al het plastic zouden verzamelen dan
zouden ze er een zeiltje van kunnen maken dat het hele land zou bedekken. Dan
zou het nooit meer regenen'.
2.Over het feit dat je overal in de woestijn en offroad Toyota's zag rijden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten